Voor het bepalen van het optimale beleggingsbeleid voor een pensioenfondsdeelnemer worden theoretische levenscyclusmodellen gebruikt. Deze modellen worden doorgaans gebaseerd op de aanname dat individuen rationele keuzes maken. Voor zulke modellen beschrijft de risicoaversie parameter, g (“gamma”), de hoeveelheid risico die het individu durft te nemen. Het probleem is vervolgens dat de risico aversie die we in experimenten meten volgens deze modellen extreem risicovol beleggingsbeleid impliceert en tegelijkertijd de hoogte van de “equity premium” niet kan verklaren. Daarnaast kan het rationele model niet verklaren waarom mensen te weinig voor hun pensioen sparen en waarom er veel vraag is voor een lumpsum uitbetaling bij pensioen in plaats van een annuïteit.

Dit theoretische onderzoek introduceert kansenweging in een verder standaard preferentiemodel voor levenscyclusbeleggen. De kansenweging zorgt voor subjectieve overlevingskansen en subjectieve verwachtingen op financieel rendement. Op basis van de resultaten in de literatuur lijkt het dat kansenweging binnen pensioensparen mogelijk drie essentiële keuzes tegelijkertijd kan verklaren die onder de rationele assumpties als anomalieën beschouwd worden.