Pensioenfondsen en verzekeraars zijn wettelijk verplicht om periodiek de risicovoorkeuren van hun deelnemers vast te stellen en op basis daarvan de risicohouding (veelal per cohort) te bepalen, waarbij tevens rekening wordt gehouden met wetenschappelijke inzichten, deelnemerskenmerken en risicodraagkracht. Tegelijkertijd neemt, onder invloed van regelgeving en maatschappelijke verwachtingen, het belang toe om ook duurzaamheidsvoorkeuren expliciet te betrekken bij het beleggingsbeleid. Het afstemmen van beleggingsbeslissingen op deelnemersvoorkeuren is daarmee uitgegroeid tot een kernvraagstuk binnen het pensioenstelsel.

Hoewel zowel de academische literatuur als de pensioenpraktijk uitgebreid aandacht besteden aan risico- en tijdsvoorkeuren, en in toenemende mate aan duurzaamheidsvoorkeuren, is weinig bekend over de onderlinge samenhang tussen deze drie voorkeurendomeinen. Dit is problematisch, omdat pensioenen lange termijnbeslissingen betreffen die gepaard gaan met onzekerheid. In de praktijk baseren pensioenuitvoerders hun beleid bovendien niet uitsluitend op een puur CRRA-raamwerk, maar nemen zij ook andere gedragsmatige en institutionele factoren mee, zoals verliesaversie, uitvoerbaarheid en – in toenemende mate – duurzaamheidsdoelstellingen. Voor deelnemers met expliciete ESG-voorkeuren kan een benadering die uitsluitend focust op financiële uitkomsten tekortschieten, aangezien maatschappelijke impact voor hen een zelfstandige bron van nut kan vormen.

Dit project onderzoekt daarom empirisch hoe duurzaamheidsvoorkeuren zich verhouden tot risico- en tijdsvoorkeuren wanneer deze voorkeuren geïntegreerd worden gemeten, en in hoeverre dergelijke meetmethoden praktisch toepasbaar zijn voor pensioenuitvoerders bij het vormgeven van beleggingsbeleid.