Werkgroep Individueel DC en werken tijdens pensionering

Individueel defined contribution in de uitkeringsfase

Tom Steenkamp (Robeco)

Medio 2015 heeft de Staatssecretaris van SZW een wetsvoorstel met betrekking tot premie-overeenkomsten ter consultatie voorgelegd aan de pensioensector[1]. De kern van het wetsvoorstel is om een variabele en niet gegarandeerde pensioenuitkering bij premieregelingen mogelijk te maken. Dit betekent dat een individuele regeling ook in de uitkeringsfase mogelijk is, waarbij de deelnemer kan kiezen om beleggingsrisico te lopen, en langleven risico te delen in een collectief. Langleven risico bestaat uit micro en macro risico. Micro langleven risico ontstaat doordat sommige deelnemers langer – en sommige korter leven dan verwacht. Dit risico kan gedeeld worden in een collectief. Afwijkingen van de veronderstelde sterfte leiden tot een sterfteresultaat dat individueel wordt gedragen. Macro langleven risico is het risico dat we met zijn allen gemiddeld (meer of minder) ouder worden dan verwacht en treft dus iedereen.

In dit paper ga ik in op de gevolgen van het individueel dragen van beleggings- en langleven risico in de uitkeringsfase[2]. Ik vergelijk de huidige premieregeling in de uitkeringsfase (aankoop gegarandeerde nominale annuïteit) met de variabele uitkering op basis van karakteristieken van de kansverdelingen van het pensioenresultaat en de toe te passen kortingen op de pensioenuitkering. Tevens maak ik een welvaartsvergelijking op basis van een standaard nutsfunctie. Voor de berekening van het pensioenresultaat betrek ik alle uitkeringen in de pensioenperiode, houdt rekening met inflatie en weeg de uitkeringen in de tijd met de relatieve overlevingskans. Het effect van beleggings- en micro- en macro langleven risico op de pensioenuitkering wordt afzonderlijk behandeld. De conclusie is dat het beperkt nemen van beleggingsrisico een verstandige keuze is en leidt tot welvaartswinst. De variabiliteit van de uitkering die hierdoor wordt geïntroduceerd is beperkt, zeker als de AOW wordt meegenomen. Het uitsmeren van financiële schokken helpt deze variabiliteit te reduceren. De vraag is echter of de omvang van de reductie de extra complexiteit in uitvoering en communicatie rechtvaardigt. Een beter alternatief is mogelijk de aankoop van een in de tijd stijgende uitkering met de (verwachte) inflatie.

Gezondheid en werk na de officiële pensioenleeftijd

Dorly Deeg en Britt Reeker (VU Medisch Centrum)

Sinds de vroege jaren 1990 is de arbeidsdeelname in de leeftijdsgroep 55-64 jaar toegenomen, evenals de arbeidsdeelname na de officiële pensioenleeftijd. Het is de vraag of arbeidsdeelname na de officiële pensioenleeftijd gepaard gaat met een betere of slechtere gezondheid. Indien de gezondheid van opeenvolgende generaties werkenden na de leeftijd van 65 jaar is verbeterd, wijst dit op ruimere mogelijkheden voor verhoging van de pensioenleeftijd. Is hun gezondheid echter slechter geworden, dan ontstaat het risico op grotere kosten in de gezondheidszorg. Gebruik wordt gemaakt van trenddata over werkende 65-plussers uit de Longitudinal Aging Study Amsterdam, over de periode 1992-2009.

Voor meer informatie over deze en andere Netspar bijeenkomsten kunt u terecht bij onze evenementencoördinator  Sylvia van Drogenbroek ([email protected]).